Yer-gök “Bayram” dedi, ağzını açtı
Adam “Bayram” dedi, evinden kaçtı..

Bayramınız mubarek ola…

En fazla içimde ölürsün
Cesedini sürüklerim gittiğim her yere
Kızıl sonbaharım
Hangi aşk kendi fırtınasına dayanabildi

Ellerimde çoğul bir gölge kuşu
Adının arkasına basmadan yürüdüm
Alnımda birikti çizikler
Adımdan çıkardım aklımı
Aklımsız kaldım
Neylersin
İnsanız
Ne yapsak eksiğiz işte
Ölüme ayarlı saatiz

En fazla içimde ölürsün
Sorarım
Şiir papirüslerinin hangi köşesine karaladın beni?
Hangi hare’mden yakaladın da çiğnemeden yuttun gözlerimi?
Kekeme repliklerin ezber bozduran kuşu
Hangi rüzgârlara sattın da saçlarını
Devrik cümlelerimin öznesi oldun?

İçindeki kötü senaryoların kahramanı olmak istemezdim
Dağıldı bak derlenip toplanmış dağılmalarım

En fazla içimde ölürsün
Nasılsa yokluk rehin bırakılıyor kalana
Kalan gidene denk neyi varsa susuyor.
Ve susmak inceltiyor her yarayı
Ve susmak bakmak oluyor
Gitmediğin her yere

Kim tutuklanmış yalnızlıktan
Gizin içine gizlenen kim
Söyle beni nerene sakladın
Ki şimdi bu kadar sokaktayım

En fazla içimde ölürsün
Karla karışık yağarsın yara Bereme
Karma karışık kalırsın cinnet şeridinde
Kaldırımların kaldıramadığı her neyse işte
Bulamadığın her ne varsa büyük yıkımların izinde
Sana borcum olsun
Hiç yazılmayacak bir şiirin içinde

En fazla içimde ölürsün
Yanağında yanar avucum
Avucumda imlası bozuk bir şiir kalır
Gözlerinin namlusu döner, yakar kirpiklerimi
Kulağımda bir tepenin rüzgârı uğuldar
Gırtlağıma kadar aşka batarım
Yeteri yok. Eksiği fazla.

Neyin kaldı eksilenlerden arta
İçeri doğru kapanan bir kapıydın
Saçlarından geçtim önce
Ve kendimden öylece
Neyim yoksa var bildim
Eğildim
Eksildim
Eridim
Bir seni bitirmedim

Hangi rüzgarlara sattın da saçlarını
Uğultusuna tutunamadın

Ömürden nefes çalarak ne kadar yaşarsa insan
Öyle yaşadım gözlerini
Tenimde itiş kakış
Cebimde depremlerin
Esrarlı gece ayinleri
Volkanik şiirler
Usul usul giymedim mi sözlerini
Yalnızlığın tiradını kapamadım mı her sefer
Sensizlik seni anlattı en çok
Vazgeçmeler vazgeçmekten vazgeçti
Söyle saçlarında öldüğüm
Bir geri gidiş kaç günde gelirdi?

En fazla içimde ölürsün
Cesedini sürüklerim gittiğim her yere
Tenimin yırtıldığı yerden mi girdin içeri
Açar gibi yaparak açık bir kapıyı
Beni ikiye böldün
Hadi içimi kendine aldın da
Beni nerde bıraktın
Hangisini seçerdin benim için
Ve hangisinden vazgeçerdin kendin için

Ben yarama çoktan sen bastım
Yaşım kadar gencim
Adın çabuk diye geçti
Ardında aç köpekleri bırakarak
Ezberimden geçtim.
Hızla biten aşk şarkılarından geçtim
Senden bir şey eksiltmeden sana çok şey bırakmaktı aşk
Bildim

Biz dalkavuk bir aydınlığın yerine
Onurlu bir karanlığı seçtik
Ve bir öyküden ağlarcasına geçtik
Cesurduk çünkü
Kendimizi kendi düşlerimizden kovacak kadar

Ömrüne yüz çevirmiş iki masalcıyız
Gerisi hiçlik
Gerisi yokluk

Sensizliğin anlattığı ne vardı senden başka
Bir hayatın tüm yanılgılarını
Saçlarında çözdüm
Şimdi beni hangi yanımdan susacaksın
Sessizlikte bir dildir
Çoğul susulur
Pusulur
Şimdi beni hangi yanımdan kusacaksın

Yıkık şehrimin izbesi
En fazla içimde ölürsün
En çok
Gözlerime gömülürsün.
Gözlerimi kaparım
Vasiyetimi yazarım

Kahraman Tazeoğlu

Ölüyüm çoktan, bir baksana gözlerime
Gör, içindeki o kanlı cam kırıklarını
Bu ne karanlık, bu ne zindan gece böyle
Bütün gemiler söndürmüş ışıklarını

Ben acılar denizi olmuşum, yaklaşma
Sularım tuzlu, sularım zehir zemberek
Baksana; herkes içime dökmüş artıklarını

Bu karanlık bitse artık, bir ay doğsa
Bir deli rüzgar çıksa; alıp götürse
Yılların içimde bıraktıklarını…
Ümit Yaşar Oğuzcan

Mutluluğa hep geç kalırım
Hep erken giderim mutsuzluğa
Ya herşey bitmiştir çoktan
Ya hiçbir şey başlamamış.

Öyle bir zamanına geldim ki yaşamın
Ölüme erken sevgiye geç
Yine gecikmişim bağışla sevgilim
Sevgiye on kala ölüme beş.

AZİZ NESİN

Yıllar sonra senin gözlerinde gördüm yıldızları… Gözlerinde o çocukluk heyecanımı yaşadım yeniden. Mavi denizleri, mavi gökyüzünü, mavi aşkı gördüm… Belki de onun için sen gözlerini kapattığında sönüyor yıldızlarım…

Gözlerinden bir yol çizdim kendime, yıldızlara tutunarak ulaştım aşka… Aşk maviydi; gözlerinde aşka bulandım… Şimdi belki de bu yüzden; gözlerini kapadığında yolumu kaybedişim…

Şiirler okurdum gökyüzüne bakarak; nefesimden cam buğulanırdı… Adımı yazardım o şiirli buğuya, yanında bir boşluk bırakarak… Sonra yanına eklenecek mavi aşkımı hayal ederdim saatlerce… Şöyle olmalı, böyle bakmalı, böyle konuşmalı…

Şimdilerde gözlerine bakarak şiirler okuyorum içimden, sen duymuyorsun… Gözlerinin buğusuna adımı yazıyorum, yanına da mavi aşkımı; yani seni… Kapasan gözlerini, buğusu silinecek, adım silinecek gözlerinden, aşk silinecek…

Bir şiir okuyorum soğuk cama yaslanıp;

“Yokluğun cehennemin öbür adıdır
Üşüyorum kapama gözlerini” diye biten…

Şimdi gözlerini kaparsan; gözlerindeki yıldızlar sönecek…
Şimdi gözlerini kaparsan; maviler çok üşüyecek…

Kapalı gözlerimde sadece senin hayalin,

Ve bir şarkı mırıldanıyorum yüreğimde sessizce,

Sadece sen duyabilesin diye.

Şimdi saat sensiz bir gecenin tam yarısını gösteriyor,

Ve akrep her ilerlediğinde zehri kanıma daha da bir karışıyor,

Sana dair bir anı benliğimde küllerinden tekrar doğuyor,

Seninle geçirdiğim bir pazar günü gözlerimin önüne geliyor.

Ankara’da bir pazar günü, hem de akşam üstü,

Seninle sevda tepesinde, aşkımızın kabesindeyiz,

Etrafı beyaz papatyalarla çevrili akasya ağacın altına oturmuş,

Batan akşam güneşini izlemekteyiz,

Sen başını benim omzuma yaslamışsın,

Ben de sıkıca sana sarılmışım.

Daha sonra seni izlemeye başlıyorum doyasıya:

Kulağının arkasına benim iliştirdiğim beyaz bir papatya,

Rüzgarda savrulan buğday sarısı saçların,

Gül rengi dudakların,

Sonra gök mavisi gözlerin,

İnci gibi ışıl, ışıl dişlerin,

Yani melekleri kıskandıran güzelliğinde kayboluyorum,

Ben senin o anki portreni benliğime çizerken,

Sen bir şeyler anlatmaya başlıyorsun…

Benimse anladığım sadece dört heceli bir kelime “Hamileyim” deyişin oluyor.

Aniden ayağa fırlıyorum, havalara zıplıyor deli gibi bağırıyorum :”Baba oluyorum,Baba!”

Sonra seni kollarımın arasına alıp, binlerce öpücüğe boğuyorum.

Derken hava iyice soğuduğu için eve dönüş yolunu tutuyoruz,

Ve yol boyunca sevinç göz yaşları döküyoruz,

Ama hiç beklenmedik bir anda kaderin kalleşliğe uğruyor, iki ayrı dünyaya savruluyoruz;

Önce acı bir fren sesi, sonra bir çığlık ve ardından simsiyah bir karanlık…

Gözlerimi bir hastane odasında açıyorum:

Önce burnuma keskin bir eter kokusu geliyor,

Sonra gözlerim camın önünde duran solmuş beyaz papatyaya dalıyor.

Kapı sesiyle irkiliyorum, 40’lı yaşlarda bir doktor içeri giriyor.

Kendime geldiğimi gören doktor baş ucuma gelip

Nasıl olduğumu soruyor,

İyiyim diyebiliyorum sadece ve “karım nerde, iyi mi?” diye soruyorum,

Doktor hiçbir şey söylemeden başını sallıyor ve gözlerim tekrar kapanıyor.

Sonralarıysa başka başka hayaller görüyorum,

Bir mezar taşı, üzerinde senin adın yazılı,

Bir köşeye sinmiş ağlayan annen, baban,

Sonra bana benzeyen bir adamın mezarının başına beyaz papatya koyuşu

Ve ardından mezarının üstüne kapanıp, hıçkırıklara boğuluşu.

Halbuki daha dün gibi aklımda her şey:

Seni ilk kez üniformalı halinle okul çıkışında görüşüm,

Ve o anda gönlüme düşen ilk cemre oluşun,

Sonra aylarca bıkmadan usanmadan peşinden koşuşum,

Seninse hep çekingen, utangaç hallerin,

Sonra sana olan sevgime daha fazla kayıtsız kalamayarak bana teslim oluşun,

Ve sevda tepesinde sana ilk kez seni sevdiğimi söyleyişim,

Akasya ağacına bir kalp içinde isimlerimizi kazıyışımız,

Ardından beraber yaşadığımız güzel lise yılları,

Okul yıllığına seninle ilgili “tiryakisi olduğum tek şey!” yazışım,

Daha sonra üniversite yıllarımız; senin tıp, benim edebiyat okuyuşum,

Okul bittikten sonra benim askere gidişim;

Hasreti, özlemi gerçek anlamda ilk defa yaşayışımız,

Askerden döndükten sonra sevda tepesinde sana evlilik teklif edişim,

Ve senin gözlerin dolarak ”evet” deyişin.

Daha sonra Allah’ın emriyle seni isteyişimiz,

Heyecandan ellerin titreyerek kahveleri dağıtışın,

Nişanımızda babanın: “şair, kızıma iyi bak; yoksa kafanı kırarım ha!” deyişi,

Ve gülüşmeler eşliğinde yüzükleri parmağımıza takışı,

Sonra nikahımızda etrafta koşuşturan çocuklar,

Onları zapt etmeye çalışan anneler,

Bir sürü mutlu, gülümseyen yüz…

İmzadan sonra ayağıma basışın,

Benim numaradan, acımış gibi yapışım,

Ve senin bunu ciddiye alıp, benden özür dileyişin,

Aynı gece seni kollarımın arasına alıp odamıza çıkarışım…

Yani bir Türk filmi kıvamındaydı bizim aşkımız,

Şimdiyse benim kollarımda değil de, kara toprağın kollarındasın. Kahretsin!

Şimdiye dek seninle karnımı doyurmuştum,

Seninle susuzluğumu gidermiştim,

Seninle içimi ısıtmıştım,

Seninle karanlık gökyüzünü aydınlatan yıldızımı bulmuştum,

Şimdiyse açım, susuzum, çok üşüyorum, karanlıklardayım…

O güne kadar ölüm benim için sadece iki heceli bir kelimeydi,

Şimdiyse sensizliğimin asıl nedeni,

Biliyorum ölüm Allah’ın emri, ama ya sensizlik,

Sensizliğe alışmak mı?

Benim lüğatımda sensizlik diye bir kelime yokken,

Şimdi sensizliğin tam ortasında boğuluyorum.

Eğer olurda gökyüzünde bir bulut olursan,

Sakın yağmur olup da yağma, beni bekle

Elbet bir gün ölüm benim kapımı da çalacak…

01.01.2006 23.36 Ferhat Şişginoğlu

Senden Ayrılmak Degilde Ne Zoruma Gidiyor Biliyormsun …
Benden Sonra Lanet oLası eLini Kim tutacak Kim Sevecek Kim Saracak Seni…
Ne Zoruma Gidiyor Biliyormsun ..

Senden Ayrılmak Degilde O öPüp Koklayamadığım Kıyamadıgım Saclarını Kim eLLiyecek ..Benim Zoruma Ne Gidiyor BiLiyormusun..

Senden Ayrılmak DeğiLde .Sana Doya Doya Seni SEviyorum Diyemedim ya. Sana Kim Seviyorum Diyecek Benim Zoruma Bu Gidiyor..

Kim Tuta BiLir Senin eLini Kim Sara BiLir Senin boşlukta oLan Yerini. Aklıma Geliyor İlk Tanıştığımız Gün Geliyor..
HatırLıyormusun iLk Seni Seviyorum Dediğimi..iLk Sen Deniz GözLümsün Dediğimi Hatırlıyormusun..
Ne Zoruma Gidiyor Biliyormsun
Zamanı Geçmişe Döndüremiyorum ya..Zamanı Geri Çeviremiyorum ya.
Yanıyor Yüreğim ..
Ne Zoruma Gidiyor Biliyormsun ..DünyaLArı Verdim DünyaLarı Yıktım..
Sana Varya Ömrümü Verdim..
Ne Zoruma Gidiyor Biliyormsun..
Anlamadın AnLayamadınya Beni…
Ne ALLaha Ne KeDere İsyan eTTim Şimdiye Kadar..
Ne Sana Ne Sana oLan Sevgime Söz Gecirdim..Ne Zoruma Gidiyor Biliyormsun..
AğLarken Beni GörmeLiydin Senin iÇin Defalarca Kendimi Yıprattıgımı Senin İçin Varya Canımı…
Tek Kalemde Vereceğimi aNLamadınya..
Ne Zoruma Gidiyor Biliyormsun..
SeninLe Bir Yatakta Sana SarıLıp Doya doya öPmeyi.
Sana Seni Seviyorum Demeyi Sana Canımsın Diye İnLemeyi Söyleyemedim ya..
Laan Bir Kez Ya Birkezz Gururunu AyakLArının ALtına aLsaydın .BikezCik Bana İnansaydın.
Ben Aşkta Gururu BiLmezdim Sen Severdin Sen Bana Kıyamazdın .
Ne Zoruma Gidiyor Biliyormsun..
Bana Canım Demeni öZLedim.. Bana Senin İçin öLürüm Demeni Özledim.
Bana Varya Kızarken O BakışLArını öZLedim ..
Bana O NinniLer Anlatmanı Bana Ninni Smylemeni Özledim…
Zoruma Gidiyor Sen BiliyorMusun..
Hatırlıyormusun Bigün Bana Ne Demiştin..
DünyaLArı Yıkarım Senin iÇin .Senin İçin DağLArı Delerim. Sen iSte Annemi Babamı Saymaz Yine Gelirim Demiştin..Ne Zoruma Gidiyor Biliyormsun….
Sen GeLemedinya Sen Benim OLamadınya..
Sen Canını Canana Veremedinya.Zoruma Gidiyor. Deniz Gözlüm.Sen Benim oLamadınya..
Bak Zaman Ne Çabuk Geçiyor Ne Sen varsın Ne Ben.. Zaman Varya ÖyLe Bir GeÇiyorki.
Zoruma Gidiyor Sen Biliyormsun..
Seni uNutamadığım. Sen Allahadamı İnanmıyorsun..
Ne Zoruma Gidiyor Biliyormsun..
Seni Cok öZLedim. Seni Seviyorum Diyemedimya Yanıyorum..Zoruma Gidiyor Yanıyorum.. Deniz GözLüm Yanıyorum….

Kazım ELİTOK

Deli Mavi

Öyle deli mavi bakma bana

Yüreğimi sarsan fırtınalar koparma,

Kalbinin ücra köşelerine savurma,

Kör zindanlarda senden yoksun bırakma.

Gözlerindeki denizde boğma beni

Girdabına katıpta ,çekme derinliklerine,

Hırçın dalgalarınla dövme bedenimi,

Ne olursun öyle deli mavi bakma bana.

İstersen çekte vur hançeri kalbime,

İster deli eyle beni,

İstersen de divane,

Ama yeter ki öyle deli mavi bakma bana.

Ben sen de sürgünsem,

Sen ben de hüküm sürmektesin,

Gönlümün tahtında oturuyor olsan bile,

Öyle deli mavi bakma bana.

07.03.2006 12.42 Ferhat ŞİŞGİNOĞLU

Aşkımın ahıyle tutulur yakan,
Alıcıkuş kadar sürmez fiyakan.
Senin de gözünü yaşlı bırakan,
Senin de boynunu büken bulunur.

Merhamet olmazsa kalp kiracında,
Tahtın da kurtaramaz seni tacın da.
Bir kara sevdanın darağacında,
Senin de ipini çeken bulunur.

Cemal Safi