Aslında yukarıdaki parağraf  “Gidenlerin Anısı” başlığı altında yazdığım bir yazının giriş parağrafıydı. Ama bugün okuduğum bir yazıda, benim yazmayı düşündüğüm şeylerin daha iyi ifade edilmiş halini görünce ve yazıya hayran kalınca o yazıyı yayınlamaya karar verdim. Kimim yazdığını bulamadım ama her kim yazdıysa kalemine, yüreğine sağlık. Yazı uzun bir yazı, okurken sıkılacak olan olursa diye; yazının sonuna bir video koydum, isteyen ordan dinleye bilir!

Kendine iyi bak� bir “veda” değil “elveda” cümlesidir çoğu zaman. O üç kelimeden çok daha fazlasını gizler içinde…

“Kendine iyi bak. Çünkü bundan sonra ben yanında olmayacağım. Olamayacağım. İstesem de istemesem de. Sevdim bir zamanlar seni, hala seviyorum ve benden sonra da mutlu olmanı istiyorum. Olur da bir gün dönersem seni iyi bulmak istiyorum.�

�Kendine iyi bak. Çünkü bundan sonra kendinden başkası olmayacak yanında sana bakacak. Ben olmayacağım. Kendine iyi bak ve beni düşünme. Çünkü ben de seni düşünmeyeceğim artık. Arama sakın beni, yazma, çünkü ben yazmayacağım. Sil beni yüreğinden, çünkü ben sileceğim. Fakat, yaşanılan, paylaşılan güzel şeyler hatırına sana yürekten mutluluklar diliyorum. Ve ben bir daha dönmemek üzere gidiyorum.�

Kendine iyi bak. Aramızda geçen herşeye rağmen benden sonra iyi olduğunu bilmeyi tercih ederim. Aslında bilmem çok önemli değil, iyi olduğunu varsayacağım ben. Seni bir daha asla görmemek üzere gidiyorum ben, seni kendinle başbaşa, yapayalnız bırakıyorum ben. Biliyorum kendini bırakacaksın benden sonra, o yüzden iyi bak diyorum. Aslına bakarsan, çok da fazla umursamıyorum.”" ”

Kendine iyi bak derler ve giderler. Tutkuyla sevenler, bazen birden fazla söylerler bunu. Çünkü onları ayırmak, eti tırnaktan ayırmak gibidir. Kolay kolay kopamaz onlar, süreç çok acı vericidir, yürek parçalıyıcıdır. Her seferinde azalan umutlarla geri döner ve yine �Kendine İyi Bak� gözleriyle ayrılırlar. Ta ki umut da, sevgi de tükeninceye kadar�.Ta ki son elveda mezar sessizliğine bürününceye kadar�.

Tutkunun ötesinde sevenler, bir kez �Kendine İyi Bak � derler ve giderler. Onlar eti tırnaktan ayırmak yerine ölümü yeğlerler. Onlar bu acıyı bir kezden fazla kaldıramayacaklarını bilirler.

Kendine iyi bak derler ve giderler. Bu sözlerin içinde ihanet yok, hiç bir zaman olamaz derler ve giderler. En büyük ihanet değil midir aslında seni seveni, ihtiyacı olanı yüzüstü bırakıp gitmek. “Kendine iyi bak” derler ve giderler. Seni suskunluğa mahkum edip giderler. Seni parçalara ayırıp, en büyük parçayı yanlarına alıp giderler. Seni senden alıp giderler.

Daha kötüsü suçlayamazsın onları tüm bunlar için. Kendine iyi bak deyip gidenin geçerli bir nedeni vardır elbet. Suçlatmaz kendini. Savaşmadıkları için kızarsın ama suçlayamazsın. Savaşmışlarsa, yenildikleri için kızarsın ama suçlayamazsın. Yenildiğin için kızarsın ama suçlayamazsın� Ayrılığın kaçınılmazlığına inandırır seni, “kendine iyi bak” derler ve giderler. Elinden umutlarını, düşlerini, sevgilerini alıp giderler. Bir tek anıları bırakırlar geride, bir de hatırladıkça gözyaşlarına boğulasın diye unutulmayan nağmeler.

Arkalarına bakmadan çekip giderler eğer yalnız kalmışsan, çünkü insafsızlıklarını görmek istemezler. Herşey o saniye orada bitsin, kapansın bu sayfa isterler. “Bitti” diyemedikleri için, “kendine iyi bak” derler. “Kırıldım ve affedemiyorum” diyemedikleri için “kendine iyi bak” derler. “Seni istemiyorum artık, hayatımdan çıkaracağım ama bil ki hiç unutmayacağım” diyemedikleri için kendine iyi bak derler. “Biliyorum çok kanayacaksın ama daha iyisini yapamıyorum” diyemedikleri için “kendine iyi bak” derler. Vicdanlarını rahatlatmak için kendine iyi bak derler, çünkü o kan uzun süre akacaktır ve o yara asla kapanmayacaktır, bilirler.

Kendine iyi bak bir noktadır çoğu zaman. Kendine iyi bak deme bana, sadece kötülükler noktalansın isterim ben. Oysa sen iyisin� Sen gözümdeki ışık, dudağımdaki tebessüm, sen içimdeki sevinçsin. Sen hayatıma renk katan, sen yüreğimdeki çarpıntı, sen hayatımdaki neşesin. Sen yolumu aydınlatan, sen dert ortağım, sen gönül yoldaşım, sen bir tanesin. “Kendine iyi bak” deme bana. Nokta koyma.

Keşke böyle yaşanmasaydı bazı şeyler, keşke affedebilsen beni, keşke ben de affedebilsem� Keşke döndürebilsek zamanı geriye. Keşke bugünkü aklımızla yaşasak herşeyi baştan. Nafile… Ama yine de, gitmesen olmaz mı? Bitmesek olmaz mı? Sen eksikken, ben nasıl tam olurum? Senden kalan boşluğu kimlerle doldururum? Savaşsak, aramıza giren şeytanla olmaz mı? Hani büyük aşklar her türlü engeli aşardı, hani gerçek dostluklar her sınavı geçerdi, hani sevgi eninde sonunda kazanırdı? Hani hayatta hiç kirlenmeyecek değerler vardı? Hani en büyük zaferler, en kanlı savaşların ardından kazanılırdı? Bunların hepsi yalan mı? Sahiden…, gitmesen olmaz mı? Bitmesek olmaz mı?���.

Peki o zaman. Senin istediğn gibi olsun. Öyleyse…Sen de “KENDİNE İYİ BAK.”

Kendine Iyi Bak derler, kurşunu kafana sıkıp giderler.

Kalemini hayran olduğum bir yazar-şair olan Ali ULURASBA‘nın www.haberkusagi.com haber sitesine yazmış olduğu, benim çok hoşuma giden bir köşe yazısını burada kaynak göstererek paylaşıyorum. Bu yazıyı yazmamın nedeni de alıntı yaptığımın, Çalıntı yapmadığımın altını çizmekti.

ARAMAK
Mutluluğu aramak bir hastalıktır. Yaşadığına inandığın sürece bu hastalığa yakalanmazsın.

BULMAK
İnsan bulduğunu zanneder. Oysa kayıptır. Kaybolan neyi arar, neyi bulur? Bırak seni arasınlar, zaten kayıp olan sensin, a deli.

YARA
Aradıkça yaralanırsın.
Buldukça daha çok yaralanırsın. İstiyorsan ara ve bul ama aradığın ve bulduğun hiçbir zaman aradığın ve bulduğun olmayacak. Çünkü sen aranansın ve bu dünyaya değil öbür dünyaya aitsin.Derdin, tasan bu yüzden. Bu yüzden aya bakıp iç geçirdiğinde içinde anlamadığın ve kabuk bağlamış yaraların tatlı tatlı kaşınır. Bu yüzden bir şarkıyı dinlerken anlamsız bir yolculuğa çıkar ve kalabalıktan uzaklaşır gidersin. Bu yüzden bir göze değdiğinde gözün AŞK denen suskunluğa çıkar yolun; sonra döndüğünde her şey yerli yerindedir.

ATEŞ
Ateş yanmak için yaratılmıştır, yakmak için değil!

SU
Su senin susuzluğunu gidermek için sudur, kendisi bir çöl yangınıdır ve suyun dudakları hep çatlaktır!

MÜZİK
Her şeyin bir sesi vardır. Her şeyin ahenkli bir sesi vardır. Dinlemeyi bildiğin sürece nasıl bir arayış içinde olman gerektiğini öğreneceksin. Sonra bulmaktan ümidini kestiğinde içinde seni yakmayan bir ateşin dili ucunda kendine geleceksin ve ilk yaptığın şey suyun çatlamış dudaklarına içindeki yangının titreyen dudaklarını süreceksin. O zaman anlayacaksın ki ritm denen ahenk seni kendi müziğinle baş başa bırakmış. Yani öldükten sonra yaşamakla baş başa kalmışsın. İşte o zaman anlayacaksın: Yarın dünyaya ait değil.