Yıllar sonra senin gözlerinde gördüm yıldızları… Gözlerinde o çocukluk heyecanımı yaşadım yeniden. Mavi denizleri, mavi gökyüzünü, mavi aşkı gördüm… Belki de onun için sen gözlerini kapattığında sönüyor yıldızlarım…

Gözlerinden bir yol çizdim kendime, yıldızlara tutunarak ulaştım aşka… Aşk maviydi; gözlerinde aşka bulandım… Şimdi belki de bu yüzden; gözlerini kapadığında yolumu kaybedişim…

Şiirler okurdum gökyüzüne bakarak; nefesimden cam buğulanırdı… Adımı yazardım o şiirli buğuya, yanında bir boşluk bırakarak… Sonra yanına eklenecek mavi aşkımı hayal ederdim saatlerce… Şöyle olmalı, böyle bakmalı, böyle konuşmalı…

Şimdilerde gözlerine bakarak şiirler okuyorum içimden, sen duymuyorsun… Gözlerinin buğusuna adımı yazıyorum, yanına da mavi aşkımı; yani seni… Kapasan gözlerini, buğusu silinecek, adım silinecek gözlerinden, aşk silinecek…

Bir şiir okuyorum soğuk cama yaslanıp;

“Yokluğun cehennemin öbür adıdır
Üşüyorum kapama gözlerini” diye biten…

Şimdi gözlerini kaparsan; gözlerindeki yıldızlar sönecek…
Şimdi gözlerini kaparsan; maviler çok üşüyecek…

Gökyüzünden gelen her şey bende hayranlık uyandırır. Yağmur, kar, dolu, şimşek, gök gürültüsü… Bu kışı Kar özlemiyle geçirdim diyebilirim. Benim bulunduğun yerin 2 kilometre çevresine kar düşmedi desem yalan olmaz. Gudubetlik bende midir, yoksa Kar’ı kendime mi küstürdüm bilmiyorum. Hatta öyle ki; bizim evden birkaç kilometre ötedeki bir arkadaşım beni arıyor: “ Sonunda muradına erdin. Camdan bak, ne güzel kar yağıyor.” Camdan bakıyorum günlük gülistanlık ortalık.  Evet itiraf ediyorum, gudubetlik bende. Okuldan dolayı İstanbul’da yaşadığım içim, ne zaman Ankara’ya kar yağsa sağ olsun cancağızlarım haber verirler bana “Ankara’ya kar yağıyor.” diye.  Birde yağmur var. İstanbul’da yağmur gördük çok şükür; ama doyamadım bir türlü yağmura. Şu son bir ay ben İstanbul’da yağmur özlemiyle kavrulurken, yine özlediğim Ankara’mda gösteriyormuş kendini.

Özlemim Ankara’dır benim, çünkü ne kadar özlediğim şey varsa Ankara’mdadır.

Ankara’mdayım. Ben gelmeden önceki güne kadar yağan yağmurda kesildi ben gelince, iyi mi! Ta ki düne kadar. Gündüz kısa süreliğine de olsa önce dolu yağdı. Sonrada sağanak yağmur. Doyamadım gurban olduğuma. Buna da şükür dedim. Meğerse asıl özlemim geceye saklanmış. Işığı kapatmış odamda film izlerken, birden ortalık aydınlanıverdi. Bir, iki,üç, dört,…., ve on üç dediğimde ortalığı inleten o kudretli sesi duydum. Yaklaşık bir on beş dakika şimşek ve gök gürültüsü eşliğinde Ankara’mı izledim, dinledim. Daha sonra yağmurun o billur gibi sesi de katıldı senfoniye. Ablam ve iki hala kızım gürültüden korktukları için büzüşmüşler bir kenara, onlara kabus olan bu doğa harikası müzikalin bitmesini bekliyorlar. Bense içimde çocuk heyecanı gülüyorum bunlara.

Özlemlerimin en büyüğü olan yağmur yürekli insan! Ben seninle aynı gökyüzünün altında olupta kavuşamayacağım için Ankara’ma gelmeye bile korkarken; ben özlediğim bir şeye, yağmura kavuşmuşken, ben o şimşekle, o gök gürültüsüyle mutlu olurken; sen yorganının altında sinmiş, bu kabus ne zaman bitecek diye beklemiş misindir?

Aynı sokakta oturuyorduk. Her gün başka bir kızla gelirdi eve. Herkes onun hakkında farklı şeyler söylerdi. Fakat kimse gerçeği bilmezdi. Kirli sakalları vardı. Kahverengi gözlü, kumraldı.
Hiç kimseyle konuşmaz, sadece gelip geçerdi. Bir gün onunla yolda karşılaştık. Çok güzel bir yüzü vardı. Bana baktı ve gülümsedi. Şaşırdım�! Ama yine de onu sevmemeye çalıştım. Fakat o çok farklıydı. Gece boyu lambası yanardı. Bazen uyumak yerine onun evini seyrederdim. Onu sevmediğim halde onun her şeyi ile ilgilenirdim.
Bir gün yine kendimi onu gözetlerken buldum. O an anladım ki hep kendimi kandırmışım. Ben ona çoktan aşık olmuşum bile�.
Artık o eve gelmeden uyumaz oldum. Herkes onun kötü olduğunu söyleyince onu savunuyordum. Geçen gün yine onu yolda gördüm. Bana göz kırptı. Yanımdan geçerken onu çağırdım. �Acelem var KÜÇÜĞÜM� dedi bana. Eve gidip saatlerce ağladım. Karar verdim. Ne olursa olsun ona onu sevdiğimi söyleyecektim. Yolunu bekledim. Bir gün gelirken onu gördüm. Peşine düştüm. Eve girdi. Biraz bekleyip kapıyı çaldım. Kapıyı açıp �Ne var KÜÇÜĞÜM?� dedi. Ne yapacağımı şaşırmıştım. Adını bile söyleyemeden �SENİ SEVİYORUM� dedim. Gülümsedi, cevap vermedi. Çok utanmıştım. Konuşamadım ve hemen dışarı çıktım. Sonra 1 ay boyunca onu görmemek için sokağa çıkmadım.
Bir gün kızlarla evde konuşurken mahalleye bir ambulans geldi. Onun evinin önünde durdu. Şaşırdık. Hemen dışarı fırladım. 3-5 dakika sonra görevliler onu sedyeyle dışarı çıkardılar. Önümden geçerken �ben de seni, KÜÇÜĞÜM� dedi ve gözlerini yumdu�.
Herkes bana bakıyordu. Ağlayarak koşmaya başladım. Göz yaşlarım durmadan akıyordu. Eve geldiğimde annemler ondan bahsediyordu. Ailesi yokmuş. Kendi gayretleriyle bu yaşa gelmiş, okumuş. Sevdiği bir kız varmış. Ailesi vermeyince kız evden kaçmış. Bir hafta sonra kız ölmüş. Kimi sevdiyse ölmüş. Çok acı çekmiş. İntihar edip hastaneyi aramış. Polisler geldiğinde evinin duvarında �KÜÇÜĞÜM� yazısını bulmuşlar. �KÜÇÜĞÜM, sen de ölme�� yazıyormuş�.
�KÜÇÜĞÜM, SEN DE ÖLME��YESİN DİYE BEN ÖLDÜM…

Sen haklıydın küçüğüm olmazların içinde olma hayaliyle yaşattım ben ikimizi. Yani yaş farkı, yaşamışlık farkı, yaşanılacakların farkı aramızda o kadar fazlayken biz seninle kavuşamazdık galiba. Yitirdiğim, unuttuğum çocuk yanımdan sonra olgunlaştığımı sanmıştım ama meğer hala içimdeki çocuktan bazı izler kalmış;  düşüncesizce, bencilce hareket etmemi, nerdeyse berrak, saf bir kalbi zehirlememi sağlayacaktı. Nerdeyse…

Ama sen benim küçüğüm olan asıl büyüğüm, sen benden milyon kere daha olgun çıktın. Benim şimdiye kadar yapmam gerekenleri, söylemem gerekenleri sen yaptın. Senin yaşıtın pek çok kişinin gözü kapalı atlayacağı sonu uçurum olan bir aşk yumağına kendini kaptırmadın. Bu yazdıklarım sana çok saçma gelebilir küçüğüm, ama bir gün eğer aklına gelirsem ilerde ve bu yaşadıklarımızı anarsan, yaptıklarının söylediklerinin ne kadar doğru olduğunu anlayacaksın.

Şimdi saat gecenin bir yarısı olmuş ve biliyor musun ne dinliyorum. Kaç gündür, tekrar ve  tekrar bıkmadan hep dinlediğim aynı şarkıyı dinleyerek yazıyorum sana bu yazdıklarımı. Hangi şarkı olduğunu belki tahmin etmişsindir, senin bana gönderdiğin ilk ve son şarkıyı. Dedim ya yazının başında, bilmem kaçıncı kez parmaklarım bu tuşların üzerinde diye, öyle oldu küçüğüm kaçıncı kez yazıyorum bu yazdıklarımı sana bilmiyorum ama oldu işte sonunda kendimde bu yazdıklarımı sana gönderebilme cesaretini ve olgunluğunu buluyorum. Biliyorum sınavların, ailevi sorunların var, ama inan küçüğüm aynılarından bende kat kat var bu hengamenin içinde artık hem kendimi hem de seni bir de bu meseleyi düşünerek, dert  ederek (en azından benim düşüncelerimi bir hayli meşgul ediyor) yıpratmak istemiyorum. Biliyorum uzun bir yazı oldu, uzun olmasının nedeni de seni son kez düşünüyor olmam ve sana son kez yazıyor olmam.

Hatırlarsan sana Necip Fazıl’ın bir şiirini göndermiştim.

Ne hasta beklerdi sabahı,

Ne genç ölüyü mezar,

Nede şeytan bir günahı,

Seni beklediğim kadar.

Bu şiiri sana gönderirken içimden Allah’a dua etmiştim; Allah’ım sen bu şiirin ikinci kısmını küçüğüme göndermeyi bana nasip etme diye, ama kısmet işte ne yaparsın, göndermek kısmet olacakmış demek ki. Bu şiirin ikinci kısmıysa şöyle küçüğüm:

Geçti istemem gelmeni,

Yokluğunda buldum seni,

Bırak vehmimde gölgeni,

Gelme artık neye yarar.

Benimle kısa bir süreliğine de olsa içimde yaşadığın ve bana yaşattıkların için sana sonsuz kere teşekkür ederim küçüğüm.   Mutlu ol, huzurlu ol, iyi ol ama benimle olma küçüğüm.

Eğer okuduysan bu yazdıklarımı sakın ola ki bu yazdıklarımdan dolayı üzülme, kırılma, beni yanlış anlama KÜÇÜĞÜM…

Artık kelebeklerin kanatlarını koparmayacak kadar büyükmüş olan küçük adam…