Gökyüzünden gelen her şey bende hayranlık uyandırır. Yağmur, kar, dolu, şimşek, gök gürültüsü… Bu kışı Kar özlemiyle geçirdim diyebilirim. Benim bulunduğun yerin 2 kilometre çevresine kar düşmedi desem yalan olmaz. Gudubetlik bende midir, yoksa Kar’ı kendime mi küstürdüm bilmiyorum. Hatta öyle ki; bizim evden birkaç kilometre ötedeki bir arkadaşım beni arıyor: “ Sonunda muradına erdin. Camdan bak, ne güzel kar yağıyor.” Camdan bakıyorum günlük gülistanlık ortalık.  Evet itiraf ediyorum, gudubetlik bende. Okuldan dolayı İstanbul’da yaşadığım içim, ne zaman Ankara’ya kar yağsa sağ olsun cancağızlarım haber verirler bana “Ankara’ya kar yağıyor.” diye.  Birde yağmur var. İstanbul’da yağmur gördük çok şükür; ama doyamadım bir türlü yağmura. Şu son bir ay ben İstanbul’da yağmur özlemiyle kavrulurken, yine özlediğim Ankara’mda gösteriyormuş kendini.

Özlemim Ankara’dır benim, çünkü ne kadar özlediğim şey varsa Ankara’mdadır.

Ankara’mdayım. Ben gelmeden önceki güne kadar yağan yağmurda kesildi ben gelince, iyi mi! Ta ki düne kadar. Gündüz kısa süreliğine de olsa önce dolu yağdı. Sonrada sağanak yağmur. Doyamadım gurban olduğuma. Buna da şükür dedim. Meğerse asıl özlemim geceye saklanmış. Işığı kapatmış odamda film izlerken, birden ortalık aydınlanıverdi. Bir, iki,üç, dört,…., ve on üç dediğimde ortalığı inleten o kudretli sesi duydum. Yaklaşık bir on beş dakika şimşek ve gök gürültüsü eşliğinde Ankara’mı izledim, dinledim. Daha sonra yağmurun o billur gibi sesi de katıldı senfoniye. Ablam ve iki hala kızım gürültüden korktukları için büzüşmüşler bir kenara, onlara kabus olan bu doğa harikası müzikalin bitmesini bekliyorlar. Bense içimde çocuk heyecanı gülüyorum bunlara.

Özlemlerimin en büyüğü olan yağmur yürekli insan! Ben seninle aynı gökyüzünün altında olupta kavuşamayacağım için Ankara’ma gelmeye bile korkarken; ben özlediğim bir şeye, yağmura kavuşmuşken, ben o şimşekle, o gök gürültüsüyle mutlu olurken; sen yorganının altında sinmiş, bu kabus ne zaman bitecek diye beklemiş misindir?

Haftaya başlayacağım yaz stajı öncesi, boş bulunduğum şu günleri göllümce değerlendirmek adına yaptığım planlarımı gerçekleştirmek için birkaç gün uzak kaldım internetten. Bu süre zarfında ne yaptığımı anlatmak isterim. Bakalım kaçınız bu yazacaklarımı okuma sabrını gösterecek.

Çarşamba günü: Gece saat 1 sularında  yanıma iki hala oğlumu da katarak, çocukluğumdan beri gezmekten keyif aldığım, eski adıyla Bayındır Barajı, yeni adıyla Mavi Göl olan baraja yürümeye gittik. Muazzam güzellikte bir yer haline getirmişler bizim eski barajı. Yeni adına, Mavi Göl, yaraşır bir yer yapmışlar, yapanlar varolsunlar. Benim ısrarımla, hemen göle sıfır, tek bir kaydıraklı, arkasında cam ağaçları olan tuhaf bir park aradık, gizi bende saklıdır, ama bulamadık.

Ankara – Mavi Göl

Perşembe günü: Beybabamdan otomobili aldım. Biraz utanarak söylemeliyim ki, 24 senelik bir Ankaralı olarak, adını hep duyduğum ama bir türlü gitmek nasip olmayan Dikmen Vadisine, hala oğlumla gittik. Utandım! Benim gibi yeşil aşığı bir insan nasıl şimdiye kadar gitmez vadiye. Öğle güneşinin beynimizi haşlamasına ramak kalana kadar vadide gezdikten sonra çiftlik dondurması yemek için Atatürk Orman Çiftliğine gittik. Oraya kadar gitmişken Hayvanat Bahçesini gezmeden olmaz diyerek safari yapmaya karar verdik.   Alacaksın çoluğunu çocuğunu gideceksin kardeşim. Aileleri gördükçe imrendim. Ufaklıkların hayatlarında beklide ilk defa gördükleri mahlukatlardan dolayı heyecanları, annelerine babalarına sürekli sorular sormaları, çocuklarının gözlerindeki mutluğu görerek mutlu olan ebebeynler, çok güzeldi be. Birde züleyhayla, zekeriya vardı.

Resimleri yanda. İsimlerini ben koydum oracıkta. Züleyha; yok böyle gözler dünyada. Kocaman, kömür karası. Haspam, kadın ya, birde bir dil var, abartmıyorum, kolum kadar. Zekeriya; Heybetlimi heybetli  ama ağzı var dili yok garibanın.

Velhasıl, safariyi bitirdikten sonra çıkışta bir koku geldi, buram buram köfte kokusu. Çiftliğin; dondurması, kokoreci birde köftesi meşhurdur. Ben öyle çok boğazına düşkün birisi değilimdir. Tabiri caizse yaşamak için yerim. Ama köfteye de dayanamam. Aç değildim ama çeyreklikte olsa yiyeceğim köfteyi koydum kafaya. Neyse yedik iştik daha sonra halaoğlumla bir tavla rövanşımız vardı onu yapmak için Bahçelievler 7. caddeye (“Bahçeli 7” derler Ankaralılar ) gitmeye karar verdik.  Bu arada ben köfteye, halaoğlumda midyeyi görünce dondurma yemeyi unuttuk.  Tavla müsabakasının sonucunu merak eden yoktur herhalde. Güneşin altında zor oldu gezmek ama değdi. Arada sırada sürtmek güzel oluyor.

Ankara – Dikmen Vadisi

Ankara – Atatürk Hayvanat Bahçesi

]]> http://www.ferop.com/2009/07/sila-i-rahim/feed/ 1 http://www.ferop.com/2009/06/bu-yaz-ne-yapacaksiniz-ilk-mimim/ http://www.ferop.com/2009/06/bu-yaz-ne-yapacaksiniz-ilk-mimim/#comments Sun, 28 Jun 2009 22:09:39 +0000 ferop http://www.ferop.com/?p=411 Efenim, içimde bir uhde olarak kalan bir şeyi gerçekleştirecek olmanın verdiği sevinçle,  coşkuyla yazıyorum bu yazıyı. Yaklaşık dört aydır aktif olarak blog yazmaya çalışıyorum, şimdiye kadar takip ettiğim diğer bloglarda gördüğüm ve “ben ne zaman bu konuda yazabileceğim” diye hayıflandığım bir şey vardı  içimde uhde olarak kalan. İnternette, özellikle bloglar arasında bir trend haline gelmiş “Mim” kavramından bahsediyorum. Sevgili esraycr’in genel mimlemesini, üzerime alarak bu “Mim” yazısını yazıyorum.

Konumuz: “Bu yaz ne yapacaksınız?”

Finalleri bitirmenin sevinci, bütlere kalmanın hüznü içinde olduğum şu sıralar öncelikli planım; kaldığım tüm dersleri vermek. Daha sonra şu sıralar özlediğim her şeyin (Annemin, babamın, evimin, yağmurumun, gece yürüyüşlerimin… ) tek bir yerde bulunduğu yer olan Ankara’ma dönmek. Yaz stajıma başlamak ve bir yolunu bulup stajdan  bir hafta kaytararak İzmir’e tatile gitmek. Tekrar Ankara’ma dönmek. Ramazandan önce Karadeniz turuna çıkmak. (Bunu çok istiyorum bak ) Ve işte en güzeli “Ramazan“. İnsanın sadece etten kemikten var olmağını en iyi anladığı zaman “Ramazan”. Derin mevzu tabii bu şimdi girmeyeyim, keza benim cehaletim böyle bir konuda konuşmak konusunda şu anda baya bir cahil kalır zannımca

Bu yazdıklarım tamamen hayırlısıyla olmasını dileğim şeyler tabii, hayat ne gösterir bilinmez.

Aklıma bir filmdeki bir söz geldi: “İnsanlar aşağıda plan kurarken, Tanrıda onların bu hallerine yukardan güler” diye. Sözün özü bu aslında

Bende bu yazıyı okuyan ve bir yerlerde yazma fırsatı olan herkesi mimledim, bilginize